Maandelijks archief: november 2014

Gelukkig zijn- mag dat ZOMAAR??

Smile, enjoy life

Gelukkig zijn…mag dat ZOMAAR??

Lange tijd hing in mijn badkamer zo’n mooie kaart uit Nepal met daarop de uitspraak “There is nog way to happiness, happiness is the way”.
Wat een inspirerend idee… al had ik daar ook allerlei vraagtekens bij…

Onlangs heb ik ontdekt hoe diep in mezelf een taboe zit op gelukkig zijn, op genieten…
Gelukkig heb ik kort daarna ook ontdekt dat het ECHT WEL mag, zomaar!
En dat scheelt, zeg!

Ik was op een driedaagse training “Breakthrough to succes”. De hamvraag luidde: “Wat zou je willen veranderen in je leven? Wat zou je willen doorbreken?” Ik vond het even lastig. Om eerlijk te zijn, ik ben best tevreden met mijn leven. Ik heb het mooiste werk dat ik me kan wensen, ik ben kerngezond, ik heb hele fijne vrienden en veel gelijkgestemden om me heen, ik beweeg me in inspirerende en voedende communities, ik heb twee fijne kinderen, die naar een inspirerende school gaan en ik had -althans op dat moment 😉 – een fijne liefdesrelatie. Dus ik keek verder: waar heb ik nou het meest last van in mijn leven??

En ik kwam uit bij het steeds weer terugkerende gevoel dat ik zoveel MOET elke dag…
De ‘to-do-lijst’ die harder groeit dan ik hem kan wegwerken, en het houdt nooit op. Het blijft als een soort zwaard boven mijn hoofd hangen: eerst moet ik dit, dan dat, en dan ook nog dat; o ja, en dan moet vandaag ook nog DRINGEND dat EN dat…” Dat gaat de hele dag zo door, ik ben alsmaar lijstjes aan het afwerken. En het is altijd TEVEEL. En ‘s avonds in bed steevast het gevoel dat ik te weinig heb gedaan, dat ik eigenlijk veel meer had willen doen, uiteraard gepaard gaande met een ontevreden gevoel.

Ik ging er eens helemaal induiken in dit gevoel van dat allemaal ‘moeten’. Ik voelde de druk, de benauwdheid, het onplezierige, het gevoel nooit te voldoen en daaronder vooral …heel veel angst! Angst het niet aan te kunnen… angst om te falen. ..angst om het niet te ‘redden’…angst voor ondergang…
Ik luisterde naar de innerlijke dialoog die zich toen voltrok… Hoezo MOET ik al die dingen op mijn do-do-lijst doen, wie zegt dat?? Als ik ze nou eens NIET zou doen, wat dan? En ik hoorde die paniekerige stem, die alsmaar piepte “Maar dan…”
Worst case scenario’s kwamen langs…geen hond kwam meer naar mijn trainingen, ik had geen geld, mijn kinderen moesten weg van hun geweldige school, we belandden als hele gezin op straat…
En bij elk angstbeeld dat die paniekerige stem schetste, kwam zo’n krachtig gelaten antwoord van een andere stem die zei “So what? Dan…” En ze schetste een alternatief.
Ik dreef het op de spits: “Als ik nou gewoon in de hoek van mijn kamer zou gaan zitten, en ik zou HELEMAAL NIETS meer doen, niet meer opstaan, niets meer zeggen, wat dan?”  “So what?…” zei die gelaten stem “Dan zouden ze je op gegeven moment ophalen en in een inrichting brengen. Dan zou je nog steeds een dak boven je hoofd hebben, 3 keer per dag te eten krijgen en ‘s nachts in een warm bedje slapen. Wat een luxe. Zonder ook maar IETS te hoeven doen… En er zijn echt wel mensen die voor je kinderen zouden zorgen. Denk je nou echt dat het leven van je kinderen hun waarde verliest als jij niet meer voor hen zou zorgen? Hoe kun jij weten wat werkelijk het beste voor hun is?”

En helemaal uit de diepte kwam zo’n enorm bevrijdend gevoel:
Wouw, ik HOEF echt HELEMAAL NIETS. Ik ben werkelijk VOLLEDIG VRIJ om te doen en te laten wat ik wil. Want het ergste wat me kan overkomen, is dat ik dood ga.
“So what?? Dat doe je sowieso wel op een dag, of niet soms…;-)?”
Wat een zware lasten vielen daar zomaar van me af. Héhé…
En wat werd ik daar blij van, van deze vrijheid.

Ik kon ook helder zien hoe ik deze angsten vooral van mijn ouders had overgenomen…niet-genieten en overleven, dat hadden ze me voorgeleefd, en ik droeg het nog steeds in mijn cellen. Maar het is niet wie ik in essentie ben. Mijn essentie is zoveel lichter, blijer, speelser…

Het leuke was ook dat ik helder kon zien dat de dingen, die op mijn do-do-lijst staan, voor een heel groot deel dingen zijn die ik graag doe. Die staan daar op omdat ik ze WIL doen, niet omdat ze moeten. Ik hou van mijn werk, ik hou van nieuwe dingen ontwikkelen, ik vind de school van mijn kinderen geweldig…
Met andere woorden: ik leef al een leven zoals ik dat wil. Ik DOE al de dingen die ik leuk vind. Het is meer een oud diep ingesleten GEVOELSpatroon van MOETEN, wat mijn plezier en genot regelmatig in de weg zit.

Tegenwoordig staat mijn eigen geluk bovenaan op mijn to-do-lijst 🙂
Hoe ik me voel heeft prioriteit boven wat ik doe/presteer.
Ik mag gelukkig zijn! Ik mag genieten. Nu! Ik hoef daar niet eerst iets voor te doen.

Ik herinner me daar nu regelmatig aan. Ik onderbreek bewust af en toe mijn werk achter de computer en zet een muziekje op en ga even lekker uit mij dak; ik ga – los van de lengte van mijn to-do-lijst – gewoon een kop koffie drinken of bel een vriendin als ik daar zijn in heb.
Maar vooral: ik sta me toe de dingen die op mijn to-do-lijst staan met plezier te doen, in een gelukkige staat van zijn in plaats van in de vernauwdheid van /moeten’.
Een leuke bijkomstigheid is dat ik door deze houding vaak meer doe op een dag dan eerder 😉

Echt waar, mijn leven is stukken leuker sindsdien…

En nou ben ik zo benieuwd:
Herken je wat ik hier schrijf?
En hoe doorbreek jij de alledaagse sleur van ‘moeten’?
Zou geweldig zijn als je het me hieronder laat weten…
Alle feedback en tips zijn welkom!

Fijne dag allemaal,

Kirsten